Secesyjne meble można rozpoznać po falistych liniach, motywach roślinnych oraz nogach, oparciach i podłokietnikach przypominających łodygi. Najciekawsze egzemplarze wyróżniają się dokładnie wykonanymi połączeniami, ręcznie rzeźbionymi detalami i starannie ułożoną tapicerką. Które typy mebli najlepiej pokazują cechy secesji? Zapraszamy do lektury.

Dlaczego secesyjne saloniki robią największe wrażenie?

Antyczne meble secesyjne zestawione w salonik pozwalają dostrzec wspólny zamysł wykonawcy. Kanapa i dwa fotele miały podobny kształt nóg, przebieg podłokietników, układ listew w oparciu oraz rodzaj rzeźbienia. Najciekawsze komplety zabytkowych mebli wyróżniają się ażurowymi oparciami, wygiętymi poręczami i zwieńczeniami nawiązującymi do liści lub łodyg. Przed zakupem trzeba porównać detale wszystkich elementów, ponieważ jednakowa tapicerka może ukrywać fakt, że siedziska pochodzą z kilku zestawów.

Jak wyglądały secesyjne sofy i kanapy?

Zabytkowe sofy z przełomu XIX i XX wieku miały różne formy. Lżejsze kanapy wyróżniały się oparciami z pionowych lub wygiętych listew. Bardziej ozdobne modele miały wysokie oparcia, zabudowane boki i liczne rzeźbienia. W starannie zaprojektowanych egzemplarzach przednie nogi przechodziły łagodnym łukiem w ramę siedziska i podłokietniki, bez nagłych załamań formy. Dzięki temu roślinny motyw tworzyły nie tylko rzeźbienia, lecz także kształt nóg, podłokietników i ramy siedziska. Sofy dekorowano intarsją, czyli wzorami z kawałków drewna o różnych kolorach, oraz przedstawieniami tulipanów, irysów i nenufarów.

Czym różnią się fotele francuskie od wiedeńskich?

Modele francuskie przyciągają uwagę kształtem oparcia i podłokietników. Poręcze łączą się z przednimi nogami łagodnym łukiem. Fotele z kręgu secesji wiedeńskiej są zwykle prostsze. Ich oparcia i boki dzielą pionowe lub poziome listwy, a dekoracja ogranicza się do niewielkich rzeźbień albo okuć. O jakości wykonania antycznych foteli świadczą połączenia bez szerokich szczelin, równo osadzone podłokietniki oraz symetryczne detale.

Co wyróżnia secesyjne witryny i kredensy?

Witryny należą do najbardziej dekoracyjnych mebli secesyjnych. Przeszklone drzwi łączono z falistymi gzymsami, smukłymi podporami i fornirowanymi frontami. Służyły do prezentowania porcelany, szkła oraz przedmiotów kolekcjonerskich. Kredensy miały masywną dolną część z szafkami i szufladami oraz lżejszą nadstawkę ze szkłem, lustrem albo otwartymi półkami. Biblioteki wyróżniały się wysokimi korpusami, a ich drzwi zdobiono intarsją, fazowanym szkłem lub rzeźbionymi listwami. Nawet bogato zdobiony mebel trzeba sprawdzić pod względem konstrukcji. Drzwiczki powinny domykać się bez konieczności podnoszenia ich ręką. Współczesne zawiasy, płyta drewnopochodna lub nowe prowadnice mogą świadczyć o rozległej przebudowie.

Jak rozpoznać secesyjne biurka i toaletki?

Secesyjne biurka rozpoznaje się po profilowanych nogach, falistej krawędzi blatu oraz nieregularnym układzie szuflad i półek. Część modeli miała nadstawkę z małymi szufladami i schowkami na dokumenty oraz przybory do pisania. Toaletki łączyły szafki, szuflady i lustro osadzone w wysokiej, rzeźbionej ramie. W jej dekoracji zwykle powtarzano motywy widoczne na frontach oraz uchwytach. Wiszące lustra w dębowych ramach mogły mieć roślinne zwieńczenie albo prostszą konstrukcję z pionowymi podziałami.

Dobrze dobrany mebel secesyjny może stać się wyrazistym elementem salonu, gabinetu albo jadalni. Przy wyborze najlepiej uwzględnić jego wymiary, funkcję oraz sposób, w jaki wpisze się w pozostałe wyposażenie wnętrza.